Hoe Rob ontdekte dat zijn bedrijf niet groter kon groeien dan zijn mensen

Rob heeft een bedrijf in machinale houtbewerking. Zeventien mensen, een goed gevuld orderboek en een naam opgebouwd op creativiteit en vakmanschap. Op papier gaat het goed, maar Rob liep vast. Niet in de opdrachten.

In zijn mensen. Niet omdat zijn mensen niet deugen, maar omdat hij merkte dat de organisatie draaide op een handvol ervaren krachten die overal werden bij geroepen als er iets misging. En die krachten waren moe.

De dinsdagochtend die hem aan het denken zette

Noah heeft een lastige opdracht waarvan hij niet goed weet hoe hij die het beste kan aanpakken. Hij kijkt om zich heen. Iedereen is druk. Hij wil niemand storen. Dus blijft hij nog twee uur zelf worstelen.

Tijdens de lunchpauze vraagt Karin hoe het ervoor staat. Ze wil na de pauze verder met de volgende stap in het proces. Noah geeft toe dat hij minder ver is dan had gemoeten.

Karin kijkt na de lunchpauze met hem mee. Haar eigen planning loopt daardoor uit. Ze appt naar huis dat ze om 19.00 uur thuis is in plaats van 17.00 uur.

Aan het einde van de dag balen ze allebei. Noah, omdat hij ziet dat Karin moet overwerken door zijn vertraging. Karin, omdat dit eigenlijk elke week wel een keer gebeurt. Ze helpt haar collega's graag, maar het is altijd zij die inlevert.

Rob loopt rond 17.30 uur nog een rondje door de werkplaats. Hij ziet Karin nog werken en helpt haar het af te maken. Om 18.15 uur gaat ze naar huis.

Onderweg naar zijn auto denkt hij: hoe organiseer ik dit anders? Want Karin is een van zijn beste mensen. Als zij op een dag besluit te vertrekken, heeft hij een probleem.

Wat Rob eigenlijk zag

Karin was niet het probleem. Karin was het symptoom.

Het echte probleem was dat Noah niet had geleerd om op tijd hulp te vragen. Niet omdat hij dat niet wilde, maar omdat de cultuur in het bedrijf dat stilzwijgend ontmoedigde. Iedereen was druk. Hulp vragen voelde als storen.

Karin had niet geleerd om grenzen te stellen. Ook niet omdat ze dat niet wilde, maar er was nooit een gesprek geweest over hoe ze dat kon doen zonder haar collega in de steek te laten.

Rob realiseerde zich dat hij zijn mensen had geleerd hoe ze hun vak moesten uitoefenen, maar niet hoe ze moesten samenwerken. Niet hoe ze een hulpvraag stelden. Niet hoe ze iets bespreekbaar maakten als het niet liep zoals het moest. Dat was zijn taak en hij was er nooit aan begonnen.

Wat er veranderde

Rob begon klein. Hij maakte in het afdelingsoverleg ruimte voor een gesprek over hoe ze met elkaar werkten. Niet als probleemanalyse, maar als gewone vraag: wat helpt jullie om je werk goed te doen en wat staat jullie in de weg?

Er kwamen dingen op tafel die hij nooit had gehoord. Niet omdat ze nieuw waren, maar omdat er nooit een moment was geweest om ze te zeggen.

De situatie van Noah en Karin werd besproken, niet als incident maar als patroon. Het team dacht mee over hoe ze het anders konden organiseren. De planner paste de planning van Karin aan, zodat ze als ervaren kracht meer ruimte had om collega's te begeleiden in plaats van zelf 100% mee te produceren.

Karin bleek het eigenlijk prachtig te vinden om mensen in te werken. Ze had het alleen nooit als een officiële taak gezien.

Een jaar later

De nieuwe medewerkers vragen eerder om hulp. Niet altijd makkelijk, maar ze doen het en de reactie die ze krijgen, maakt het de volgende keer iets minder moeilijk.

Karin is nu afdelingscoach. Ze werkt mensen in, begeleidt de minder ervaren collega's en heeft voor het eerst in jaren het gevoel dat ze bijdraagt aan iets groters dan haar eigen takenpakket.

Rob hoeft niet meer elke avond een rondje te lopen om te zien of alles goed gaat. Niet omdat hij niet meer betrokken is, maar omdat zijn mensen dat zelf oppakken.

Zijn bedrijf is nog steeds niet perfect, maar het is minder afhankelijk van de paar mensen die vroeger alles droegen. Die mensen hebben nu weer ruimte om te groeien in plaats van te overleven.

Over MindTeegic

MindTeegic helpt MKB-ondernemers met 8 tot 25 medewerkers om hun bedrijf te laten groeien zonder dat alles van hen afhangt. Als strategisch partner brengen we richting, regie en structuur, niet als coach of uitvoerder, maar als iemand die naast je staat en meedenkt op het niveau waar het verschil wordt gemaakt.

Renate Manders-Lybeer is Register Businesscoach en strateeg. Ze werkt vanuit Etten-Leur met veelal bedrijven in de bouw, maakindustrie en software & IT.